Op 12 augustus 2026 schoof de maan voor de ondergaande zon boven de Toolenburgerplas.
Ik fotografeerde van voor het eerste contact tot de zon om 21:02 achter de bomenrand zakte, vanaf een statief dat ik daartussen niet heb aangeraakt. De reeks begint om 19:16; in het maximum om 20:11 was 87,9 procent van de zonneschijf verdwenen.
Vier minuten na het laatste licht liep er een man over de stapstenen, zonder op te kijken. De verduistering was toen voorbij. In dit beeld gaan ze samen; in werkelijkheid scheelde het minuten.
Boven het water een ketting zonnen, eronder een ketting stenen. Die rijm heb ik niet bedacht, die stond er.
Aan de Toolenburgerplas liggen drie van deze stapstenenoversteken kort na elkaar. In de zaal Winter ligt er een onder de sneeuw.
Methode
Mijn werk ontstaat door te wachten. Hier kan dat niet. Een verduistering duurt bijna twee uur en geen enkel moment toont het hele verloop. En zolang de zonnefilter op de lens zit legt de camera alleen de zonneschijf vast: de omgeving is zwart. Zon en landschap passen niet in één opname. Daarom heb ik die avond alles gefotografeerd en er dertien opnamen uit samengevoegd, elk op zijn gemeten plek, vanaf hetzelfde statief. Er is niets bijgetekend.
Voor de zon was dat een noodzaak. Voor de voorgrond was het een keuze: uit vier opnamen van 44 seconden is één landschap samengesteld, en daarbij is een wandelaar overgezet en zijn twee personen uit beeld genomen. Het eerste is meetbaar, het tweede is een compositorisch besluit. Ik noem ze apart, want ze zijn niet hetzelfde.
